Funny Games, Avusturyalı usta yönetmen Michael Haneke'nin seyirciyi şiddet ve medya tüketimi üzerine düşündüren, rahatsız edici bir başyapıtıdır. Film, görünüşte kibar iki genç adamın (Paul ve Peter) bir ailenin tatil evine yaptıkları ziyaretle başlar. Ancak bu sıradan başlangıç, hızla kontrolden çıkan bir psikolojik işkence ve şiddet sarmalına dönüşür. Aileyi rehin alan bu iki karakter, onları kendi acımasız 'eğlenceleri' için kuralları belirsiz, ölümcül oyunlara zorlar.

Haneke'nin yönetmenliği, izleyiciyi pasif bir konumdan aktif bir sorgulayıcıya dönüştürmeyi hedefler. Kamera soğuk ve mesafelidir, şiddet sahneleri çoğunlukla ekran dışında bırakılır, böylece seyircinin kendi hayal gücü en korkunç detayları tamamlar. Bu tercih, filmi sıradan bir korku/gerilimden ayırarak, izleyicinin şiddetle olan ilişkisini, onu neden tüketmek istediğini ve eğlence kültüründeki yerini sorgulayan meta bir deneyime dönüştürür. Susanne Lothar ve Ulrich Mühe'in anne ve baba rollerindeki performansları çarpıcı derecede gerçekçi ve çaresizliği mükemmel yansıtırken, Arno Frisch ve Frank Giering kötülüğün sıradan yüzünü unutulmaz bir şekilde temsil eder.

Funny Games izlemek, rahat bir film gecesi değil, zorlu bir seyir deneyimidir. Haneke, izleyiciyi rahat koltuğundan ederek, şiddetin tüketicisi olma rolümüzle yüzleşmeye zorlar. 1997 yapımı bu film, güncelliğinden hiçbir şey kaybetmemiştir ve sinemanın gücünü, rahatsız etmek ve düşündürmek için nasıl kullanabileceğinin en sert örneklerinden biridir. Psikolojik gerilim ve sosyal eleştiri sevenler için vazgeçilmez bir klasik.